Πως να μιλήσουμε στα παιδιά για τον πόλεμο?

Πρακτικές συμβουλές προς τους γονείς, ώστε να ξέρουν πώς να μιλήσουν στα παιδιά για τον πόλεμο και να διαχειριστούν μία ακόμη στρεσογόνα, αλλά και άδικη κατάσταση.

Λίγο πριν γίνει η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η 10χρονη κόρη μου άρχισε να με ρωτάει αν υπάρχει πιθανότητα να γίνει πόλεμος στον οποίο θα εμπλακεί και η χώρα μας. Ξέρω ότι έχει μεγάλο ενδιαφέρον για την ιστορία και τις πολιτικές εξελίξεις, μήπως όμως οι επίμονες ερωτήσεις της έκρυβαν και μια έντονη ανησυχία; Πώς θα έπρεπε να το χειριστώ;

Πώς πρέπει να μιλήσουμε γενικά στα παιδιά για τον πόλεμο; Έχει νόημα να τον κρύψουμε όσο μπορούμε ή να μην προσπαθήσουμε καν, εφόσον ούτως ή άλλως η πληροφορία στην εποχή μας βρίσκεται παντού;

Είναι προτιμότερο να μην εκδηλώσουμε τις δικές μας ανησυχίες ή να είμαστε ανοιχτά βιβλία σκέψεων και συναισθημάτων, γνωρίζοντας ότι είναι αδύνατον να κρυφτούμε από τα παιδιά; Και τι σημαίνει αυτό, ειδικά υπό τις παρούσες συνθήκες;

Ρωτήσαμε την κλινική ψυχολόγο Ναταλία Κουτρούλη και με την καθοδήγησή της επιχειρούμε να απαντήσουμε πρακτικά σε όλες τις απορίες που μπορεί να έχουν οι γονείς.

Πόλεμος: Τα παιδιά καταλαβαίνουν πολλά

Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά εκτέθηκαν σε μια ιδιαίτερα στρεσογόνο περίοδο με την πανδημία. Μια περίοδο που επηρέασε σαφέστατα και πολύ βαθιά και τη δική τους ζωή. Δεν είναι λοιπόν παράλογο να έχουν αποκτήσει πιο ευαίσθητες «κεραίες» για το τι συμβαίνει γύρω τους.

 

Πόλεμος και παιδιά

iStock

 

«Τα παιδιά έχουν πρόσβαση στην πληροφορία ανάλογα με την ηλικία τους και ανάλογα πάλι με την ηλικία τους ανησυχούν, ρωτάνε και κατανοούν» μας υπενθυμίζει η κ. Κουτρούλη.

Όλοι αυτοί οι παράγοντες πρέπει να είναι ο δικός μας «μπούσουλας» για το πώς θα χειριστούμε το ευαίσθητο θέμα του πολέμου.

ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ Η ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΤΑ ΔΕΛΤΙΑ ΕΙΔΗΣΕΩΝ. ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΝΑ ΦΙΛΤΡΑΡΟΥΝ ΤΗΝ ΕΙΔΗΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΝΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.

Ποια πληροφορία για τον πόλεμο να δώσουμε ανάλογα με την ηλικία

«Ο βασικός κανόνας για όλες τις ηλικίες είναι: όχι στην υπερβολική πληροφόρηση, όχι στον καταιγισμό εικόνων. Όχι στην υπερβολική απόκρυψη που οδηγεί στην αποστείρωση των παιδιών. Ναι στην καθησύχασή τους», σημειώνει η ειδικός.

Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας δεν έρχονται συνήθως σε επαφή με την πληροφορία, αν δεν τους τη δώσουμε εμείς. Τα παιδιά του Δημοτικού, όμως, και σίγουρα του Γυμνασίου και του Λυκείου αποκλείεται να μην μάθουν ό,τι συμβαίνει. Είτε από συμμαθητές, είτε από συζητήσεις δασκάλων, είτε από τα social media, είτε από το ίδιο τους το σπίτι.

Δεν πάμε δηλαδή να εξηγήσουμε σε ένα παιδί του νηπιαγωγείου που δεν μας ρώτησε τι συμβαίνει με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Απαντάμε όμως στις ερωτήσεις ενός 8χρονου παιδιού με όσο πιο απλό και απλοϊκό τρόπο μπορούμε.

Στα παιδιά του Δημοτικού δίνουμε λίγες πληροφορίες, χωρίς λεπτομέρειες, και προσπαθούμε να απαντήσουμε στις απορίες τους με τρόπο καθησυχαστικό.

Τι μπορούμε, δηλαδή, να τους πούμε; «Δυστυχώς υπάρχουν πόλεμοι ακόμη και στις μέρες μας και άδικες πράξεις. Εμείς όμως δεν κινδυνεύουμε. Είμαστε μακριά. Θέλω να μου λες ό,τι νιώθεις κάθε φορά που το νιώθεις».

Αν ένα παιδί μεγαλύτερης ηλικίας υποκινήσει την κουβέντα, θα πρέπει να φροντίσουμε να προφυλάξουμε το μικρότερο αδελφάκι του. Μπορούμε να εξηγήσουμε στο μεγαλύτερο παιδί ότι καλό είναι να μιλάμε μόνο «εμείς οι μεγάλοι» μεταξύ μας, διότι ο μικρός αδελφός του δεν καταλαβαίνει τα πάντα και ίσως φοβηθεί. Κ.ΣΩΚΟΥ

Related Posts